Ukrayna’da Semavi Yüz Kahramanları anılıyor
Ukrayna’da her yıl 20 Şubat’ta, 2013-2014 yıllarında gerçekleşen Euromaydan protestoları sırasında hayatını kaybedenler anılıyor. “Semavi Yüz Kahramanları” olarak adlandırılan ve sayıları yüzü aşan eylemci, ülkenin demokrasi ve Avrupa yönelimli geleceği için verdikleri mücadeleyle hafızalarda yer edindi.
Süreç, 21 Kasım 2013’te dönemin Cumhurbaşkanı Viktor Yanukoviç’in Avrupa Birliği ile Ortaklık Anlaşması’nı askıya almasıyla başladı. Bu kararın ardından Kıyiv’deki Bağımsızlık Meydanı’nda toplanan binlerce kişi, ülkenin Avrupa ile entegrasyon sürecinin sürdürülmesini talep etti. “Euromeydan” olarak anılan protestolar kısa sürede ülke geneline yayıldı.
18 Şubat 2014’te aktivistler, anayasa değişiklikleri ve cumhurbaşkanının yetkilerinin sınırlandırılmasının ele alınmasının planlandığı Ukrayna Parlamentosu’na yürümek istedi. Binlerce kişinin katıldığı yürüyüş, Gruşevskıy Caddesi’nde polis ve Berkut özel timleri tarafından engellendi. Çatışmalar sırasında lastikler yakıldı, güvenlik güçleri ses bombaları ve gerçek mermi kullandı. Metro ulaşımı “terör saldırısı” gerekçesiyle durduruldu.
Aynı gün Bağımsızlık Meydanı’nda ve İnstitutska Caddesi’nde şiddetli çatışmalar yaşandı. Sendikalar Evi’nde yangın çıktı; bina içinde bulunan eylemciler kendi imkânlarıyla kurtarıldı. Euromeydan sağlık hizmetlerinin verilerine göre, 18 Şubat’ta 23, 19 Şubat’ta 8 ve 20 Şubat’ta 47 kişi hayatını kaybetti. Protestolar boyunca ölenlerin sayısı yüzü aştı.
Bu nedenle hayatını kaybedenler “Semavi Yüz Kahramanları” olarak anılmaya başlandı. 105 kahramana ölümünden sonra “Ukrayna Kahramanı” unvanı verildi. Ayrıca Belarus vatandaşı Mihail Jiznevski ile Gürcistan vatandaşları Zurab Hurtsiya ve David Kipiani de ölümünden sonra “Semavi Yüz Kahramanları Nişanı” ile onurlandırıldı.
2014 Şubat’ında Viktor Yanukoviç ve çevresinin ülkeden ayrılmasıyla protestolar sona erdi ve Ukrayna’da yeni bir siyasi dönem başladı.
Her yıl 20 Şubat’ta düzenlenen anma etkinliklerinde, yaşamını yitirenlerin isimleri okunuyor, meydanlara çiçekler bırakılıyor ve ülkenin özgürlük mücadelesi bir kez daha hatırlatılıyor.
